17 minut, do których lubię powracać. Zwłaszcza, gdy pada. Szczególnie, gdy pada. Nie widzę powodu by wspominać o wcześniejszych dokonaniach Mikołaja, aka. Noon'a, gdyż jest to całkowicie odrębny materiał. Swoją delikatnością bez problemu dorównuje Sylvain Chaveau, czy Maxowi Richterowi, czyli personalnym ulubieńcom neoklasycyzmu.